فرهنگ فوتبال در سراسر جهان

TABLE OF CONTENTS

فوتبال در همه جا یک بازی است — همان قوانین، همان زمین، همان ۹۰ دقیقه. اما نحوه تماشا، جشن گرفتن و صحبت کردن درباره آن از کشوری به کشور دیگر کاملاً تغییر می‌کند.

تاریخچه مختصر فوتبال

پیش از ورود به فرهنگ‌ها، مروری سریع بر چگونگی گسترش این بازی در سراسر جهان:

دوره	آنچه رخ داد
قرن سوم پیش از میلاد	Cuju (蹴鞠) در چین پدیدار می‌شود — بازی‌ای شامل ضربه زدن به یک توپ چرمی از میان یک تور ابریشمی. FIFA آن را به عنوان نخستین شکل فوتبال به رسمیت می‌شناسد.
قرن ۱۲ تا ۱۴ میلادی	فوتبال محلی در سراسر انگلستان رواج می‌یابد — روستاهای کامل در مسابقاتی آشفته و خشن با تقریباً هیچ قانونی رقابت می‌کنند. پادشاهان بارها تلاش می‌کنند آن را ممنوع کنند.
۱۸۶۳	اتحادیه فوتبال در میخانه فراماسون‌ها در لندن متولد می‌شود. نخستین «قوانین رسمی فوتبال» منتشر می‌شود و فوتبال اتحادیه را از راگبی جدا می‌کند.
۱۹۰۴	FIFA در پاریس تأسیس می‌شود.
۱۹۳۰	نخستین جام جهانی در اروگوئه — ۱۳ تیم، یک قهرمان.
۲۰۲۶	جام جهانی به ۴۸ تیم گسترش می‌یابد و برای نخستین بار توسط سه کشور میزبانی می‌شود: ایالات متحده، کانادا و مکزیک.

قوانین همراه با ملوانان، بازرگانان و کارگران راه‌آهن بریتانیایی سفر کردند. اما هر کشوری که این بازی را پذیرفت، آن را به شکل تصویر خود بازسازی کرد — و واژگان خاص خود را پیرامون آن ساخت.

اگر در حال تماشای جام جهانی هستید و برای درک گزارش انگلیسی به کمک نیاز دارید، راهنمای واژگان فوتبال جام جهانی ما ۵۰ اصطلاح ضروری از «hat-trick» تا «squeaky bum time» را پوشش می‌دهد.

جمعیت استادیوم در جریان یک مسابقه فوتبال

آرژانتین: یک نبرد خیابانی در لباس هنر

فوتبال آرژانتینی سرگرمی نیست. جنگی آیینی است.

Superclásico بین بوکا جونیورز و ریور پلات توسط The Observer به عنوان رویداد ورزشی شماره یک برای حضور پیش از مرگ رتبه‌بندی شده است. ریشه‌ها طبقاتی است: بوکا نماینده اسکله‌های طبقه کارگر لا بوکا است؛ ریور نماینده حومه‌های مرفه شمالی (لقب آن‌ها Los Millonarios است).

پیش از دربی‌ها، هواداران بوکا تابوت‌های مقوایی با رنگ‌های راه‌راه قرمز و سفید ریور می‌سازند. در سال ۲۰۱۱، زمانی که ریور برای نخستین بار در تاریخ ۱۱۰ ساله خود سقوط کرد، هواداران بوکا خیابان‌ها را با تابوت‌های پاپیه‌ماشه در یک راهپیمایی تشییع جنازه ساختگی پر کردند. حتی در سال ۲۰۲۶، تابوت‌ها هنوز در کنار بزرگراه‌ها پیش از آخر هفته‌های Superclásico ظاهر می‌شوند — دشمن باید به طور نمادین دفن شود.

فضای داخل استادیوم آشوب است: مشعل‌ها سکوها را نارنجی می‌کنند، آواز خواندن در تمام ۹۰ دقیقه متوقف نمی‌شود و هر تکل وزن یک قرن تاریخ را با خود حمل می‌کند.

زبان سکوها کاملاً آرژانتینی است. پس از صعود آرژانتین به جام جهانی ۲۰۱۰، دیگو مارادونا به طور معروف فریاد زد “¡La tenés adentro!” («داریش تو دلت!») به صورت زنده در تلویزیون خطاب به منتقدانش. این عبارت وارد واژگان ملی شد. در جریان جام جهانی ۲۰۱۴ در برزیل، هواداران آرژانتینی میزبانان خود را با آواز “Brasil, decime qué se siente tener en casa a tu papá” («برزیل، بگو چه حسی داره که بابات رو تو خونه خودت داری») — با آهنگ Creedence Clearwater Revival — طعنه زدند. واژگان عامیانه فوتبال آرژانتین حتی اصطلاحی برای جوهره خود دارد: viveza criolla — زیرکی‌ای در خم کردن قوانین که «دست خدا» مارادونا را نه یک رسوایی، بلکه یک گنج ملی ساخت.

برزیل: جایی که فوتبال به زبان خود سخن می‌گوید

اگر هیچ کشوری نتواند فوتبال را به عنوان زبان اول ادعا کند، آن برزیل است. نه فقط به خاطر پنج جام جهانی — به این دلیل که پرتغالی برزیلی غنی‌ترین واژگان فوتبال روی زمین را توسعه داده است.

واژه «لایی» به تنهایی حداقل پنج گونه دارد: caneta (قلم)، ovinho (تخم‌مرغ کوچک)، janelinha (پنجره کوچک)، rolinho (رول کوچک)، و sainha (دامن کوچک). یک چیپ روی دروازه‌بان chute por cobertura (شوت سقفی) است. یک دریبل رنگین‌کمانی lambreta (اسکوتر) است. بازی با همان خلاقیت بازیگوشانه‌ای توصیف می‌شود که برزیلی‌ها برای بازی کردن به کار می‌برند.

این خلاقیت زبانی بازتاب فرهنگ هواداری است. هواداران برزیلی استادیوم‌ها را به جشنواره‌های سامبا تبدیل می‌کنند — گروه‌های طبل‌زنی (baterias) از مدارس سامبا پیش از مسابقات به اجرای زنده می‌پردازند و بخش‌های کامل با ریتمی هماهنگ حرکت می‌کنند. هنگامی که سرود ملی پخش می‌شود، هواداران پس از قطع بلندگوی استادیوم به آواز خواندن a cappella ادامه می‌دهند و دیواری از صدا ایجاد می‌کنند که تیم‌های حریف را به وضوح متزلزل کرده است.

هواداران برزیلی همچنین برخی از شخصی‌ترین آیین‌ها را در فوتبال دارند. بسیاری همان پیراهن نشسته را در طول یک تورنمنت کامل می‌پوشند. خانواده‌ها دفترچه‌های خاطرات بین نسلی نگه می‌دارند — پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها بریده‌های روزنامه از سال‌های ۱۹۵۸ و ۱۹۷۰ را با نوه‌هایی که برای دیدن پله خیلی جوان هستند به اشتراک می‌گذارند. پس از شکست‌ها، به جای خشم، هواداران اغلب samba de saudade مالیخولیایی را با هم می‌خوانند — سوگواری جمعی و موسیقایی که ناامیدی را به اجتماع تبدیل می‌کند.

بحثی مداوم درباره این وجود دارد که آیا فوتبال برزیل بخشی از شادی بداهه‌پردازانه خود را به سیستم‌های تاکتیکی اروپایی باخته است. اما در سکوها، حداقل، طبل‌ها هرگز متوقف نمی‌شوند.

انگلستان: جایی که همه چیز آغاز شد (و عجیب می‌شود)

انگلستان قوانین فوتبال را به جهان داد. همچنین برخی از عجیب‌ترین سنت‌های آن را به جهان بخشید.

در استادیوم آو لایت ساندرلند، هواداران خاکستر عزیزان درگذشته خود را در کنار زمین می‌پراکنند. باشگاه یک «باغ خاکستر» اختصاصی دارد و هر سال ده‌ها درخواست از خانواده‌هایی دریافت می‌کند که می‌خواهند اطمینان حاصل کنند پیوند خویشاوندشان با باشگاه برای همیشه باقی می‌ماند.

پیش از آن که FA قوانین را در سال ۱۸۶۳ مدون کند، فوتبال انگلیسی فوتبال محلی بود — بازی‌ای بی‌قانون و خشن که بین روستاهای کامل با تقریباً هیچ قانونی بازی می‌شد. شاه ادوارد سوم آن را در سال ۱۳۶۵ ممنوع کرد زیرا مردان را از تمرین تیراندازی با کمان منحرف می‌کرد. تعداد انگشت‌شماری از شهرها، از جمله اشبورن در دربی‌شر، هنوز این نسخه‌های باستانی را امروزه بازی می‌کنند.

فرهنگ هواداری مدرن انگلیسی کهنه و نو را درهم می‌آمیزد: شعارهای سکوها که برای نسل‌ها خوانده شده‌اند (“You’ll Never Walk Alone” در لیورپول، برگرفته از یک موزیکال Rodgers and Hammerstein در سال ۱۹۴۵)، نمایش‌های عظیم بنرهای هماهنگ، و فرهنگ هواداری خارج از خانه که هزاران هوادار را هر آخر هفته به سراسر کشور می‌فرستد.

واژگان فوتبال انگلیسی نیز جهانی شده است. خود واژه «soccer» انگلیسی است — یک مخفف عامیانه از «Association Football» که در دانشگاه آکسفورد در دهه ۱۸۸۰ ابداع شد. «Hat-trick»، «own goal»، «penalty» و «derby» همگی از انگلیسی بریتانیایی سرچشمه گرفتند پیش از آن که در سراسر جهان گسترش یابند.

اسپانیا: فراتر از یک باشگاه

هیچ رقابت فوتبالی در جهان به اندازه El Clásico — بارسلونا مقابل رئال مادرید — وزن سیاسی ندارد.

این مسابقه اسپانیا را در امتداد یک خط گسل که بسیار عمیق‌تر از ورزش است تقسیم می‌کند. FC Barcelona نماد هویت کاتالان است. شعار آن — “Més que un club” («فراتر از یک باشگاه») — حقیقتی تحت‌اللفظی است: تحت دیکتاتوری فرانکو (۱۹۳۹–۱۹۷۵)، نیوکمپ یکی از معدود مکان‌هایی بود که کاتالان‌ها می‌توانستند آشکارا به زبان خود صحبت کنند و مخالفت سیاسی ابراز کنند. رئیس باشگاه، جوزپ سونیول، توسط نیروهای فرانکو در سال ۱۹۳۶ اعدام شد. Real Madrid، در مقابل، به عنوان باشگاه مورد علاقه رژیم تلقی می‌شد — سفیر بین‌المللی فرانکو.

این تاریخ در هر مسابقه زنده می‌شود. دقیقاً در ۱۷ دقیقه و ۱۴ ثانیه از هر بازی خانگی بارسلونا، جمعیت فریاد می‌زند “In, inde, independència!” — اشاره‌ای به سال ۱۷۱۴، سالی که کاتالونیا به سربازان بوربون اسپانیا تسلیم شد و خودمختاری سیاسی خود را از دست داد. این شعار یک آیین است، یادآوری‌ای ساعتی که باشگاه و آرمان جدایی‌ناپذیرند.

در سوی دیگر، سرود تیم ملی اسپانیا هیچ متنی ندارد — یک مصالحه زبانی در کشوری که زبان‌های منطقه‌ای هنوز از نظر سیاسی حساس هستند. این را با سرودهای برزیل یا آرژانتین مقایسه کنید و تضاد چشمگیر است: هویت فوتبالی اسپانیا به معنای واقعی کلمه بی‌کلام است، زیرا انتخاب کلمات به معنای انتخاب طرف‌ها خواهد بود.

بعد زبانی عمیق است. هواداران بارسلونا به کاتالان شعار می‌دهند (“Visca Barça!”)، هواداران رئال مادرید به اسپانیایی کاستیلی (“¡Hala Madrid!”). زبانی که با آن تشویق می‌کنید، خود بیانیه سیاسی است.

هواداران در حال تکان دادن پرچم‌ها در یک استادیوم فوتبال

آلمان: مالکیت هواداری به مثابه شیوه زندگی

فرهنگ فوتبال آلمان بر یک اصل واحد و سرسختانه بنا شده است: هواداران عضو هستند، نه مشتری.

قانون ۵۰+۱ باشگاه‌ها را ملزم می‌کند حداقل ۵۰ درصد به اضافه یک سهم از مالکیت را حفظ کنند، به این معنا که هواداران همواره اکثریت حق رأی را در اختیار دارند. بایرن مونیخ ۸۲ درصد تحت مالکیت هواداران است. بلیط‌های فصل می‌توانند به قیمت تنها ۱۲۰ یورو باشند — تقریباً قیمت یک بلیط تک مسابقه در برخی باشگاه‌های لیگ برتر. هنگامی که پیشنهادهایی برای برچیدن این قانون مطرح می‌شود، کمپین‌های بنری با شعار “50+1 muss bleiben!” («۵۰+۱ باید بماند!») استادیوم‌ها را در سراسر کشور می‌پوشانند.

تجلی فیزیکی این فرهنگ سکوی ایستاده است. آلمان در برابر دستور UEFA برای صندلی‌دار کردن تمام استادیوم‌ها مقاومت کرد و نتیجه، شدیدترین فضای استادیومی در اروپا است. دیوار زرد (Gelbe Wand) بروسیا دورتموند ۲۵,۰۰۰ هوادار ایستاده را در خود جای می‌دهد — یک سکوی منفرد بزرگتر از بسیاری از استادیوم‌های کامل. شعار “You’ll Never Walk Alone” پیش از هر مسابقه در آن طنین‌انداز می‌شود، سنتی که دورتموند با لیورپول به اشتراک می‌گذارد اما با وزن صنعتی و طبقه کارگری خاص خود ارائه می‌دهد.

کنش‌گری هواداران آلمانی قدرت واقعی دارد. هواداران بازی‌های دوشنبه شب را تحریم کردند تا لیگ آن‌ها را لغو کرد. آن‌ها اقدامات امنیتی پیشنهادی را از طریق خروج‌های هماهنگ از استادیوم شکست دادند. FC St. Pauli، در منطقه ریپربان هامبورگ، به نمادی جهانی از فرهنگ هواداری ضد فاشیست و ضد نژادپرستی تبدیل شد — توسط پانک‌ها، دانشجویان و فعالانی اداره می‌شود که یک باشگاه لیگ پایین‌تر را به نمادی جهانی تبدیل کردند.

اصطلاح “Gegen den modernen Fußball” («علیه فوتبال مدرن») فریادی وحدت‌بخش است — خلاصه‌ای برای مقاومت در برابر تجاری‌سازی، افزایش قیمت بلیط و تبدیل بازی به یک محصول سرگرمی بهداشتی‌شده. در آلمان، این فقط یک شعار نیست. جنبشی است که پیروز می‌شود.

فرانسه: فوتبال و گفتگوی ناتمام جمهوری

فوتبال فرانسه از بحث جاری این کشور درباره هویت، مهاجرت و معنای فرانسوی بودن جدایی‌ناپذیر است.

تیم ملی، Les Bleus، از دیرباز استعداد خود را از banlieues — حومه‌های چندقومیتی و غالباً به حاشیه رانده شده پیرامون شهرهای فرانسه — جذب کرده است. زین‌الدین زیدان (فرزند مهاجران الجزایری)، کیلیان امباپه (پدر کامرونی، مادر الجزایری، بزرگ‌شده در حومه پاریسی بوندی)، و پل پوگبا (والدین گینه‌ای) محصولات یک سیستم پرورش استعداد با بودجه دولتی هستند که از بهترین‌های جهان است — و جامعه‌ای که مکرراً همان جوامعی را که قهرمانان فوتبالش را تولید می‌کنند طرد می‌کند.

پس از آن که فرانسه جام جهانی ۱۹۹۸ را در خانه برد، این تیم به عنوان “black, blanc, beur” (سیاه، سفید، عرب) — بازی با پرچم سه‌رنگ — مورد تجلیل قرار گرفت. به عنوان گواهی بر موفقیت ادغام ستایش شد. اما همانطور که مولو آونیت، فعال ضد نژادپرستی اشاره کرد: «سیاستمداران فکر کردند همه مشکلات را از طریق فوتبال حل کرده‌اند. در واقع، اثر آن تقریباً به اندازه آتش‌بازی دوام داشت.» شورش‌های حومه‌ها در سال ۲۰۰۵ شکاف‌ها را آشکار کرد. تا جام جهانی ۲۰۱۰، همان تیم توسط بخش‌هایی از رسانه‌های فرانسوی به عنوان «آشغال» تحقیر می‌شد.

ورزشگاه پارک ده پرنس PSG این شکاف را منعکس می‌کند: برای دهه‌ها، جناح‌های اولترای راست افراطی و چندقومیتی انتهای مختلف یک استادیوم را اشغال می‌کردند. پس از مرگ یک هوادار در سال ۲۰۱۰ و یک محرومیت شش ساله، سکوها تحت Collectif Ultras Paris با شعاری فراگیر متحد شدند: “La banlieue influence Paname et Paname influence le monde” — «حومه‌ها بر پاریس تأثیر می‌گذارند و پاریس بر جهان تأثیر می‌گذارد.»

شعار اتحاد “Allez Les Bleus!” ساده به نظر می‌رسد. در فرانسه، هیچ چیز درباره هویت ملی هرگز ساده نیست.

ژاپن: سکوت، خدمت و انضباط

هواداران ژاپنی در جام جهانی ۲۰۲۲ جهان را شگفت‌زده کردند — نه با سر و صدا، بلکه با تمیز کردن. پس از هر مسابقه، گروه‌هایی از هواداران ژاپنی می‌ماندند تا زباله‌ها را از روی سکوها جمع کنند. این یک حرکت تبلیغاتی نبود؛ یک هنجار فرهنگی است که ریشه در ارزش ژاپنی ترک کردن مکان تمیزتر از آنچه پیدا کردی دارد.

اما فرهنگ فوتبال ژاپن جنبه عجیب‌تری هم دارد. برخی باشگاه‌های J-League مسابقات سکوت کامل را تجربه کرده‌اند — بازی‌های کاملی که در استادیومی آرام به عنوان شکلی از اعتراض یا مراقبه برگزار می‌شود. برای بازیکنان مهمان، غیبت وهم‌آور سر و صدای جمعیت ناآرام‌کننده‌تر از هر غرش خصمانه‌ای است. یک بازیکن برزیلی آن را «مانند بازی در رویایی که اتفاق وحشتناکی در شرف وقوع است» توصیف کرد.

هنگامی که هواداران ژاپنی سر و صدا می‌کنند، با دقت این کار را انجام می‌دهند. گروه‌های سازمان‌یافته هواداری، تحت تأثیر فرهنگ اولترای اروپایی و سنت‌های J-League، شعارهای هماهنگی را که توسط capoها رهبری می‌شود اجرا می‌کنند. شعار مشخص تیم ملی — “Nippon Ole!” — واژه ژاپنی ژاپن را با olé جهانی فوتبال درهم می‌آمیزد، واژه‌ای میان‌فرهنگی که نحوه پذیرش و تطبیق تأثیرات خارجی توسط ژاپن را نشان می‌دهد.

در زمین بازی، ژاپن به یک قدرت تاکتیکی تبدیل شده است. پیروزی‌های آن‌ها مقابل آلمان و اسپانیا در جام جهانی ۲۰۲۲ از پرس‌های ماشین‌مانند و ضدحملات بی‌رحمانه حاصل شد — نه شانس، بلکه سیستمی که با انضباط تقریباً کامل اجرا می‌شود.

ترکیه: به جهنم خوش آمدید

تجربیات اندکی در استادیوم‌های روی زمین با یک شب در گالاتاسرای یا فنرباغچه قابل مقایسه است.

ورزشگاه قدیمی علی سامی ین گالاتاسرای به خاطر بنری که به تیم‌های مهمان خوش‌آمد می‌گفت مشهور بود: «به جهنم خوش آمدید.» آیین ساده بود: هزاران مشعل به طور همزمان شعله‌ور می‌شوند، کل استادیوم به رنگ‌های قرمز و زرد می‌درخشد و دیواری از صدا آنقدر بلند که از نظر فیزیکی آزاردهنده است، بازیکنان مهمان را هنگام خروج از تونل هدف می‌گیرد. UEFA بارها باشگاه‌های ترکیه را به خاطر مواد آتش‌زا جریمه کرده است. جریمه‌ها پرداخت می‌شوند. آتش‌ها همچنان می‌سوزند.

رقابت گالاتاسرای-فنرباغچه استانبول را در امتداد خطوط جغرافیایی تقسیم می‌کند — بخش اروپایی در مقابل بخش آسیایی — و این دربی که به Kıtalararası Derbi (دربی میان‌قاره‌ای) معروف است، یکی از معدود دربی‌هایی در جهان است که دو باشگاه به معنای واقعی کلمه از دو قاره متفاوت می‌آیند.

شعارها بی‌امان، قبیله‌ای و غالباً بداهه هستند. اولتراهای ترکیه به خلاقیت غنایی افتخار می‌کنند — توهین به حریف یک فرم هنری است و یک شعار هوشمندانه جدید می‌تواند در طول یک مسابقه افسانه‌ای شود.

هواداران در حال جشن گرفتن در یک استادیوم مملو از جمعیت

بقیه جهان (مرور سریع)

🇳🇱 هلند — Oranje Legioen در دریایی از نارنجی به سمت استادیوم‌ها راهپیمایی می‌کند — پیراهن‌ها، کلاه‌ها، کلاه‌گیس‌ها، پرچم‌ها — خیابان‌ها را ساعت‌ها پیش از سوت آغاز پر می‌کند. این رنگ به خاندان اورانیه-ناسائو بازمی‌گردد. فوتبال هلند همچنین totaalvoetbal (فوتبال توتال) را به ورزش بخشید، فلسفه تاکتیکی سیالی که توسط آژاکس و یوهان کرایف در دهه ۱۹۷۰ پیشگام شد.
🇲🇽 مکزیک — زادگاه La Ola (موج تماشاگران) که در جام جهانی ۱۹۸۶ محبوب شد. مسابقات مکزیکی چندنسلی است: پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها، والدین و فرزندان با هم شرکت می‌کنند. به کسی که توپ را بیش از حد نگه می‌دارد chupón (پستانک) می‌گویند — بخشی از واژگان عامیانه فوتبالی به رنگارنگی هر نمونه‌ای در جهان اسپانیایی‌زبان.
🇮🇹 ایتالیا — واژه forza («قدرت») فرهنگ فوتبال ایتالیا را تعریف می‌کند. “Forza Azzurri!” در استادیوم‌ها و میدان‌ها در جریان هر مسابقه تیم ملی طنین‌انداز می‌شود. ایتالیا هنر رنج کشیدن دفاعی را به ورزش بخشید — چهار جام جهانی بر پایه آن بنا شد — و برخی از پیچیده‌ترین tifoهای اولترا در اروپا را.
🇿🇦 آفریقای جنوبی — ووووزلا، شیپور پلاستیکی که موسیقی متن جام جهانی ۲۰۱۰ بود، همچنان نماد فرهنگ فوتبال آفریقایی است. هیچ تورنمنتی هرگز صدایی مشابه نداشته است.
🇨🇦 کانادا — با الهام از بروسیا دورتموند، گروه‌های هواداری کانادایی راهپیمایی‌های خیابانی به سمت استادیوم با طبل و مشعل سازماندهی می‌کنند. فوتبال در حال حاضر پرطرفدارترین ورزش در میان کودکان کانادایی است؛ برخی تحلیلگران پیش‌بینی می‌کنند که ظرف یک نسل از هاکی پیشی خواهد گرفت.
🇨🇳 چین — در حالی که تیم ملی مردان تقلا می‌کند، Cun Chao (سوپر لیگ روستایی) در گوئیژو به یک پدیده مردمی تبدیل شده است. نام آن — 村超 — گویای همه چیز است: فوتبال روستایی، به جدیتی به اندازه هر لیگ حرفه‌ای.

آیا جهانی‌سازی تنوع فرهنگی فوتبال را از بین می‌برد؟

بحثی واقعی در محافل فوتبالی وجود دارد: آیا فرهنگ‌های متمایز فوتبالی در حال ناپدید شدن هستند؟

این استدلال محمل دارد. چه مسابقه‌ای را در لیسبون، منچستر، سائوپائولو یا توکیو تماشا کنید، هندسه تاکتیکی به طور فزاینده‌ای یکسان به نظر می‌رسد — همان محرک‌های پرس، همان مدافعان کناری معکوس، همان کتابچه‌های مربیگری آکادمی. بداهه‌پردازی و آشوبی که زمانی به هر فرهنگ فوتبالی طعم خاص خود را می‌داد، در حال صیقلی شدن است.

اما فرهنگ فقط در زمین بازی زندگی نمی‌کند. در سکوها زندگی می‌کند، در خیابان‌ها پیش از مسابقه، در آوازهایی که نسل به نسل منتقل می‌شوند — و در کلماتی که هر کشور برای توصیف همان بازی استفاده می‌کند. یک لایی در برزیل caneta (یک قلم) است. در آرژانتین، caño (یک لوله) است. در انگلستان، به نام جوز هندی نام‌گذاری شده — ادویه‌ای که زمانی به طور متقلبانه با نمونه‌های چوبی مخلوط می‌شد. همان حرکت، سه روش کاملاً متفاوت برای دیدن آن. فوتبال، مانند هر زبانی، در برابر ترجمه مستقیم مقاومت می‌کند.

هلندی‌ها همچنان در دریای نارنجی راهپیمایی خواهند کرد. هواداران ژاپنی همچنان استادیوم را تمیز خواهند کرد. هواداران بارسلونا همچنان در ساعت ۱۷:۱۴ برای استقلال شعار خواهند داد. اولتراهای آرژانتینی همچنان تابوت‌هایشان را خواهند ساخت.

روح بازی تحت فشار است. اما هنوز تسلیم نشده است.